ՀՀ, Երևան 0010, Մելիք–Ադամյան 2/2 +(374)60 70 77 00

ՍՈՎՈՐԵԼ. ԳՈՐԾԵԼ. ՀԱՄԱՍՏԵՂԾԵԼ

Հաջողության պատմություն

ԴՅՈՒԿԻ ԵՐԿԱՄՅԱ ՄԱՐԱԹՈՆԻՑ ՄԻՆՉԵՎ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՎԵՐԱԲԱՑԱՀԱՅՏՈՒՄ.
Դիանա Խաչատուրյանի հաջողության տանող ուղին

Մինչ 2011 թվականին Դարհեմ (Հյուսիսային Կարոլինա, ԱՄՆ) տեղափոխվելը՝ միջազգային զարգացման քաղաքականության երկամյա մագիստրոսական ծրագրով սովորելու, Դիանա Խաչատուրյանը Հայաստանում աշխատել է տարբեր կազմակերպություններում՝ ղեկավարելով միջազգային նախագծեր: Ներկայումս նա աշխատում է «Լույս» հիմնադրամում՝ որպես զարգացման և դրամահավաքի ծրագրի համակարգող: Նա մշակում է դրամագլխային ֆոնդի, ինչպես նաև մոտ ապագայում մեկնարկելիք դրամահավաքի արշավի ծրագրերը: Դիանան իր ներկա աշխատանքը դիտարկում է որպես հավերժության մեջ կատարվող ներդրում, ինքն իրեն՝ որպես ցիրկուլյար միգրանտ, և իր որդուն՝ որպես իր կյանքի մեծագույն ձեռքբերում:




ԴՅՈՒԿՈՒՄ ԱՆՑԿԱՑՐԱԾ ՏԱՐԻՆԵՐ

«Դյուկում ուսանելու տարիներին սովորածս ամենակարևոր գաղափարն այն էր, որ մարդկային ուղեղն ու կարողությունները սահման չունեն,- խոստովանում է Դիանան:- Ուսմանս տարիներն ասես երկամյա մարաթոն լինեին՝ գիտելիք ստանալու և սեփական կարողություններիս սահմանները փորձարկելու»:

Սկզբնական շրջանում Դիանան կառավարման կարճաժամկետ ծրագիր էր փնտրում Սենֆորդի հանրային քաղաքականության դպրոցում և տեղեկատվություն ստանալու համար կապ հաստատեց դպրոցի միջազգային զարգացման մագիստրոսական ծրագրի տնօրենի օգնականի հետ: Վերջինիս հետ էլեկտրոնային հաղորդակցությունը մեծ դեր խաղաց Դիանայի վերջնական ընտրության հարցում. նա հաստատապես որոշեց դիմել մագիստրոսական ծրագրին: Հետագայում Դիանան Երևանում հանդիպեց նաև Սենֆորդի հանրային քաղաքականության դպրոցի դեկանին ու Դյուկ համալսարանի միջազգային զարգացման կենտրոնի գործադիր տնօրենին, ինչից հետո նա սկսեց հավաքել անհրաժեշտ փաստաթղթերը:

Շուտով Դիանան ընդունելության հրավեր ստացավ և Մագդալենա Յեսիլի կրթաթոշակ, որը նախատեսված է Սենֆորդի հանրային քաղաքականության դպրոցում մագիստրոսական կամ ասպիրանտական ծրագրով սովորող հայ ուսանողների համար: Սրան զուգահեռ Դիանան դարձավ նաև «Լույսի» կրթաթոշակառու: Այսպես սկսվեց նրա երկամյա ճանապաչհորդությունը՝ լի մարտահրավերներով ու ձեռքբերումներով:

«Երբ ժամանեցի Դյուկ, համալսարանական կամպուսում ծանոթացման շրջայց կատարելիս ուսանողական համայնքի համակարգողը, ի մեծ զարմանս ինձ, ասաց՝ սա քո դպրոցն է, դու այստեղ օրեր ու գիշերներ ես անցկացնելու»,- հիշում է Դիանան:

Եվ, իսկապես, շատ շուտով նա լիովին համոզվեց ասվածի ճշմարտացիության մեջ. Դյուկում սովորելը տքնաջան աշխատանք է պահանջում ու մեծ ջանքեր, և զբաղեցնում է ժամանակի զգալի մասը:

ԴՅՈՒԿՈՒՄ ՈՒՍԱՆԵԼՈՒ ՏԱՐԻՆԵՐԻՆ ՍՈՎՈՐԱԾՍ ԱՄԵՆԱԿԱՐԵՎՈՐ ԳԱՂԱՓԱՐՆ ԱՅՆ ԷՐ, ՈՐ ՄԱՐԴԿԱՅԻՆ ՈՒՂԵՂՆ ՈՒ ԿԱՐՈՂՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ՍԱՀՄԱՆ ՉՈՒՆԵՆ: ՈՒՍՄԱՆՍ ՏԱՐԻՆԵՐՆ ԱՍԵՍ ԵՐԿԱՄՅԱ ՄԱՐԱԹՈՆ ԼԻՆԵԻՆ՝ ԳԻՏԵԼԻՔ ՍՏԱՆԱԼՈՒ ԵՎ ՍԵՓԱԿԱՆ ԿԱՐՈՂՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻՍ ՍԱՀՄԱՆՆԵՐԸ ՓՈՐՁԱՐԿԵԼՈՒ:

«Այն փաստը, որ ամուսինս նույնպես Դյուկում էր սովորում և ինձ հետ էր, օգնեց ինձ շատ բան հաղթահարել ու հեշտությամբ հարմարվել նոր միջավայրին: Դյուկը շուտով դարձավ իմ նոր ընտանիքը, և Դարհեմը՝ երկրորդ հայրենի քաղաքս»:

Ուսման ընթացքում Դիանան մեծ ոգևորությամբ ծանոթացավ նոր ու տարբեր մշակույթների հետ. ավելի քան 30 երկրների ուսանողներ էին սովորում նույն կուրսում: Ինչպես հենց ինքը՝ Դիանան է նշում, դա մասնագիտական ու մշակութային առումով հիանալի ուսումնական գործընթաց էր:

«Ի դեպ, ամուսինս ու ես սիրում էինք հայկական ճաշատեսակներ պատրաստել և ճաշկերույթի հրավիրել ընկերներին. նրանց ամենից շատ դուր էին գալիս հայկական խորովածի շուրջ ավանդական խնջույքները: Մեր ընկերներին ոչ միայն ավանդական ուտեստներն էին դուր գալիս, այլև հայկական հյուրասիրության մշակույթը»:

Դյուկում էլ Դիանայի ազգային ինքնությունն աննկատ չմնաց. նա դասախոսներից հաճախ էր գովասանքի խոսքեր լսում ոչ միայն իր, այլև մյուս տաղանդավոր հայ շրջանավարտների մասին: Նման պահերին հատկապես Դիանան մեծ հպարտություն էր զգում սեփական ազգային պատկանելության համար:






ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՆՈՐՈՎԻ ԲԱՑԱՀԱՅՏՈՒՄ

Դյուկի համալսարանում մագիստրոսի աստիճան ստանալով՝ Դիանան աշխատանքի առաջարկ ստացավ «Freedom House»-ի «Արտակարգ իրավիճակներում աջակցման ֆոնդից» և երկու տարով բնակություն հաստատեց Վաշինգթոն քաղաքում (ԱՄՆ):

2015 թվականին Հայաստան վերադառնալով՝ Դիանան նկատեց, թե ինչ առաջընթաց է ապրել երկիրը նորարարության ու զարգացման առումով: Չնայած կառավարության, ինստիտուցիոնալ, մասնավոր, հասարակական ու քաղաքացիական ոլորտներում առկա մարտահրավերներին՝ Դիանան, որպես միջազգային զարգացման մասնագետ, բացահայտեց ստեղծագործելու և զարգացման նոր հեռանկարներ:

ԱՍԵՍ ՄԻ ՆՈՐ ԱՇԽԱՐՀ ԼԻՆԵՄ ԲԱՑԱՀԱՅՏԵԼԻՍ. ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԻՐԱՊԵՍ, ՀՆԱՐԱՎՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԵՐԿԻՐ Է ԴԱՌՆՈՒՄ:
«Ասես մի նոր աշխարհ լինեմ բացահայտելիս. Հայաստանը, իրապես, հնարավորությունների երկիր է դառնում»:

Ըստ Դիանայի՝ հայ երիտասարդներն այժմ ավելի բաց ու նախաձեռնողական մտածելակերպ են դրսևորում: Ձեռներեցությունն ու ստեղծագործելու հնարավորությունը երբեք այսքան ակտիվ ու հասանելի չեն եղել: Դիանան նշում է, որ թերևս անհրաժեշտ է որոշ ժամանակ արտերկրում ապրել՝ Հայաստանն ավելի գնահատելու և տարբեր ոլորտներում տեղի ունեցող դրական փոփոխությունները նկատելու համար:

Դյուկում Դիանայի հետազոտությունների հիմնական թեման բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների ցիրկուլյար միգրացիան էր և միջազգային զարգացումը, ինչպես նաև տարբեր երկրների զարգացման գործում նրանց սփյուռքի դերի ուսումնասիրությունը:

«Ուսմանս ընթացքում ես հասկացա, որ հայկական սփյուռքը չօգտագործվող ահռելի ներուժ ունի: Մարդկային կապիտալը և սփյուռքը Հայաստանի ուժն ու հարստությունն են: Խնդիրն այդ ներուժը ճիշտ ուղղորդելն է, որպեսզի արդյունքում զարգացում ապրի առաջին հերթին հայրենիքի տնտեսությունը»:

Հայրենիքում Դիանան հաճելի մեկ այլ բացահայտում էլ արեց. այն, որ շատ սփյուռքահայեր տեղափոխվում են Հայաստան ու հաջողությամբ շարունակում իրենց կարիերան հենց այստեղ: Ինչ խոսք, մտահոգիչ միտում կա բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների շրջանում, ովքեր լքում են երկիրը և մասնագիտորեն կայանալու համար ավելի լավ վայր փնտրում աշխարհում: Ինչևէ, ընդհանուր պատկերը փոխվում է, և Դիանան ուրախությամբ նշում է «Լույսի» շրջանավարտներից շատերին, ովքեր բարձր վարձատրվող ու մեծ հեղինակություն վայելող աշխատատեղեր են զբաղեցնում Հայաստանում կամ հիմնել ես սեփական ստարտ-ափները՝ սկսնակ ձեռնարկությունները:

Բացահայտելով հնարավորությունները և առաջընթացի մեծ ներուժը գնահատելով՝ Դիանայի մեջ ցանկություն առաջացավ աշխատելու հանուն Հայաստանի զարգացման՝ այդ գործում ներդնելով իր գիտելիքն ու հմտությունները:

«Ի՞նչը կարող է ավելի լավ լինել, քան աշխատելը՝ հանուն հայրենիքիդ զարգացման»:

Այսպիսով, «Լույս» հիմնադրամը դարձավ Դիանայի համար այն լավագույն վայրը, որտեղ նա կարող է իրագործել իր նպատակներն ու մասնագիտական ձգտումները: Ինչու լավագո՞ւյնը: Քանի որ «Լույսը» վառ անհատների և տաղանդավոր մասնագետների զարգացող ցանց է, որն այդ հարուստ մտավոր ներուժը ներդնում է Հայաստանի զարգացման գործում:


«ԼՈՒՅՍԻ ԱՌԱՔԵԼՈՒԹՅՈՒՆՆ ԻՄ ԱՌԱՔԵԼՈՒԹՅՈՒՆՆ Է»

Հաջողված կարիերան, Դիանայի պատկերացմամբ, հմտությունները, փորձառությունը և նախասիրությունները համատեղ կիրառելու հնարավորությունն է: Դյուկում ստացած կրթությունը և արտերկրում ունեցած մասնագիտական փորձն այդ կարիերան շարունակելու լավագույն նախադրյալները կարող են լինել:

««Լույս» հիմնադրամը ձգտում է զարգացնել Հայաստանը կրթության միջոցով, և ես կարող եմ վստահաբար ասել՝ նրանց առաքելությունն իմ առաքելությունն է»:

Դիանան վերջերս միացել է «Լույսի» թիմին և աշխատում է դրամահավաքի ծրագրի նախագծման ու զարգացման ուղղությամբ: Դիանայի հետ ծրագրի շուրջ աշխատող թիմը ներառում է նաև «Լույսի» շրջանավարտների և կրթաթոշակառուների, ովքեր կամավոր սկզբունքով իրենց ժամանակն ու փորձառությունն են տրամադրում ծրագրի կայացման գործին: Դիանան պատասխանատու է դրամագլխային ֆոնդի մշակման և զարգացման համար: Դրամահավաքի արշավ իրականացնելով՝ «Լույսը» ծրագրում է 3 տարվա ընթացքում հավաքել 300 ԱՄՆ միլիոն դոլար, ինչը հիմնադրամին թույլ կտա շարունակել աշխարհի լավագույն համալսարաններում սովորող հայ ուսանողներին կրթաթոշակ տրամադրել: «Դրամագլխային ֆոնդը թույլ կտա «Լույսի» առաքելությունը կայուն ու շարունակական դարձնել, իսկ նվիրատուները հնարավորություն կունենան հավերժացնելու իրենց արժեքներն ու առաքելությունը»:



«ԼՈՒՅՍԸ» ՁԳՏՈՒՄ Է ԶԱՐԳԱՑՆԵԼ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ԿՐԹՈՒԹՅԱՆ ՄԻՋՈՑՈՎ, ԵՎ ԵՍ ԿԱՐՈՂ ԵՄ ՎՍՏԱՀԱԲԱՐ ԱՍԵԼ՝ ՆՐԱՆՑ ԱՌԱՔԵԼՈՒԹՅՈՒՆՆ ԻՄ ԱՌԱՔԵԼՈՒԹՅՈՒՆՆ Է:




«Այս նախագծի ամենագրավիչ մասն այն է, որ լավագույն մտքերն ու պայծառ անհատականություններն այսօր ներգրավված են դրամագլխային ֆոնդի կայացման գործում, որը ծառայելու է լավագույն ապագայի կառուցմանը: Փաստորեն, այն ամենը, ինչով ես զբաղվում եմ, այսօրվա կամ վաղվա օրվա համար չէ. դա ապագա սերունդների և հավերժության համար արվող աշխատանք է»:

Հետաքրքիր է նաև նշել, որ Դիանայի ծնողները Վրաստանից Հայաստան էին տեղափոխվել, երբ նա դեռ չէր ծնվել, քանի որ նրանք Հայաստանի հետ մեծ հույսեր էին կապում: Եվ այսօր Դիանան ինքն էլ, լի դրական սպասումներով, իր ապագան կապում է հայրենիքի հետ՝ նրա զարգացման գործին նվիրելով իր տաղանդն ու եռանդը:

«Իմ ներկա աշխատանքում ինձ դուր է գալիս նաև այն, որ պարտադիր չէ ամբողջ ընթացքում Հայաստանում գտնվել: Մեր կատարած աշխատանքն աշխարհագրական սահմաններով չի սահմանափակվում, և ես ինձ դիտարկում եմ որպես ցիրկուլյար միգրանտ»:

Հեղինակ՝ Անրի Գրիգորյան, «Լույսի» շրջանավարտ
Թարգմանությունը՝ Կարինե Էվոյանի

Մենք ենք Հայկական աշխարհը:

Միացեք մեզ՝ աջակցելով մտքի ու գործի մարդկանց նոր սերնդին:


Back to top